Pahatu

Ku Irfan El Fikr

Angin lirih malipir, kingkin. Ramat nu geus ditinggalkeun lancahna, pajuranteng unggut-unggutan luheureun hawu, ngemu kabingung. Sééng jeung katél, nyangkéré. Pabéasan calangap, téténong nyempod. Beueus bau supa tina lebu jeung hawu nu laas kahuru, nyambuang minuhan rohangan dapur.
Na palang dada nyangheuy tungtung tambang nu nganteng tina talang.
"Ema... lungsur, ujang lapar..."
Leungeun Kuswara ngageubig-geubig suku Indungna nu ngagantung.

"Ratna"

Ku Irfan El Fikr

Rambut kulawu, soca celong, cileuyeu. Tulang damis naronjol, kumis rogok, lambé
bareulah. Nu nyaangan, ukur cahya nu ranteng tina lolongkrang bilik nu carang, nganteng nyorot borelakna kekebul nu nyambuangkeun hapeukna kamar.
Waruga Arya nu kantun tulang, ngajepat disimut bodas salursalur hideung. Lalaunan lambéna ngunyem, disarengan ku gilirna soca méré isarah ka Indungna. Aya nu badé didugikeun rupina. Ma Iyom surti, nyaketkeun cepil kana Lambé Arya bari ngusapan rambut putrana deudeuh pisan.
Teu kawawa cisoca Ma Iyom murubut ngahujanan waruga nu nembé ngaleupaskeun nyawa. Ngaleupaskeun saniskanten siksa batin nu salami dua taun ieu disidem di lebet dadana, disimpen minuhan kamerna, ku asma hiji wanoja nu salami ieu mapaesan lambéna.